پایه های روان شناختی تربیت دینی
22 بازدید
محل نشر: اسلام و پژوهش های تربیتی » پاییز و زمستان 1388 - شماره 2 (30 صفحه - از 109 تا 1
نقش: نویسنده
سال نشر: 00/0/0
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
رویکردشناختی رشد دینی،رویکردی است که بر رشد درک مفاهیم دینی و روش‌ تفکر دربارهء آموزه‌های دینی در طول عمر-به‌ویژه دورهء کودکی و نوجوانی- متمرکز است و مراحل و تجویزاتی را برای رشد دین‌داری و آموزش دین پیشنهاد می‌کند.در این مقاله این رویکرد،به‌طور اجمالی توصیف و در پنج محور ارزیابی‌ می‌شود:،اختصاص سحری و جادویی اندیشیدن به دورهء کودکی،تصور انسان‌نگارانه از خدا در دورهء کودکی،مقدار تأثیرپذیری نتایج و یافته‌ها از آموزه‌های مسیحی،تناسب چارچوب تحولی-شناختی‌نگر برای تعیین مراحل‌ دین‌داری و کفایت دلایل تأخیر آموزش دین به کودکان.تعلیم و تربیت و روان‌شناسی،به عنوان برجسته‌ترین گرایش‌های رایج در انسان‌شناسی،هیچ‌یک از دیگری بی‌نیاز نیست.تربیت دینی،به عنوان یک از شاخص‌ترین قلمروهای تعلیم و تربیت ارزش‌ها،در اعتبار و روایی خود نه‌تنها از آموزه‌های دینی معتبر الهام می‌گیرد،بلکه وام‌دار اصول روان‌شناسی دین و روان‌شناسی ارزش‌ها است.تربیت دینی اصیل به شخص کمک می‌کند با کشف‌ مصداق‌های روشن گرایش‌های فطری نظیر میل به کمال،سعادت،عدالت، پرستش،جاودانگی و...معبود حقیقی را بشناسد و به پرستش او ملتزم شود.تربیت‌ دینی انسان را بر می‌انگیزاند تا نسبت به وجود،عظمت،لطف و عنایت آفریدگار هتسی واقف گردد و به برقراری ارتباط با او همت گمارد.این امر خطیر به برکت‌ و پشتوانهء گرایش‌های مزبور میسر می‌گردد.تربیت دینی به نوبهء خود در تقویت، شکل‌دهی و جهت‌بخشی بینش،انگیزش،احساسات،گرایش‌ها،غرایز،رفتار و امور فطری سهم بسزایی ایفا می‌کند.از سوی دیگر،در تربیت دینی،نقش عواملی‌ چون غرایز،انگیزه‌ها،احساسات و گرایش‌ها برحسب موارد قابل مطالعه و بررسی‌ است.بدین ترتیب،در فرایند تربیت دینی،هریک از مجموع عوامل فوق در مقام‌ ایفای نقش مؤثر خود،امر تربیت را سامان می‌دهند. واژگان کلیدی: رشد دینی،رویکردشناختی،مراحل رشد دینی،آموزش دین، انسان‌انگاری،تفکر سحری.تربیت دینی،امور فطری،انسان‌شناسی،احساسات،گرایش‌ها،غرایز.
آدرس اینترنتی